Oké, doel 1 is nog niet helemaal klaar, maar wat me al een tijd bezig houdt is wat ik wil. Met mezelf bedoel ik dan. Na een tijd freelancen, een behoorlijke recessie meegemaakt te hebben (The freelancer get’s out first), even een afschrijving van ~25.000 euro mogen doen omdat een detacheringsbureau failliet gaat, en nog wat van die dingen speelt al langer in mijn hoofd om mijn opleiding nog eens af te ronden. Of eigenlijk, na al die jaren, opnieuw te beginnen aan een deeltijd opleiding. Alleen een opleiding én freelancen (lees: ondernemen) is moeilijk, zeker omdat ik geen reguliere 9-5 job heb.

Wil ik de opleiding met succes afronden, zal ik een andere baan moeten zoeken. En met mijn ervaring en kennis ga ik die baan niet vinden in Enschede of omgeving. Dat wordt verhuizen. Verhuizen naar Amsterdam of Utrecht, waarbij de eerste mijn voorkeur heeft. Tel je mee? Ik heb al drie punten: nieuwe baan, opleiding, verhuizen. Het hoge woord is er na een lange tijd publiekelijk uit. Al geruime tijd ben ik langzaam aan het kijken, maar mezelf kennende moet ik gewoon de stap zetten door ze alle drie tegelijk op te pakken.

Her opleidingsdeel is duidelijk: De maan- en woensdagavond van 18.00 – 22.00 uur in de schoolbankjes bij de Hogeschool van Amsterdam. Daarmee ben je er nog niet, nee, je zater- en/of zondag mag je opofferen om de studie tot een succes te maken. Nog slimmer worden gaat natuurlijk niet vanzelf en vereist de nodige inzet. Daarmee zit ik al met een been in Amsterdam. De andere zal voor een nieuwe baan worden en laat het geen geheim meer zijn dat ik open sta. Er zijn een aantal gesprekken geweest met leuke partijen, maar toch liepen de belangen niet geheel parallel of liep het stuk op salaris-onderhandelingen, een concurentiebeding of de mogelijkheid om de werkweek over 4 dagen in de week te maken, om een dag vrij te houden voor de studie.

Gelukkig is werk zoeken voor een IT’er met ervaring in een nichémarkt makkelijk. Je dropt je CV bij wat recruiters waarmee je ervaring hebt uit de freelancetijd (er lopen een hoop cowboys rond in die markt…) en laat hen de openingen doen en een afspraak maken. Anoniem krijg je vervolgens een profiel en kijk je in hoeverre er op basis van dat profiel een match is. Lijkt het je wat, ga je door. Er wordt – wederom anoniem – meer informatie uitgewisseld. Wanneer het bevalt, krijg je uiteindelijk een naam te horen en als die niet op je blacklist staat, ga je een gesprek aan. Nu ben ik best wel arrogant, laat ik daar eerlijk in zijn. Meer dan 75% van de aangeboden functies is afgewezen door gebrek aan een match. uiteindelijk blijft enkel over, waarbij je denk dat er een zeer geode match is. En dan hoor je de naam.

Op basis van een naam heb ik drie afwijzingen gedaan. Een was een telecomprovider waarbij ik me een zwart schaap voel, de ander was in mijn idee een dozenschuiver die het van volume moet hebben en er te weinig toegevoegde waarde is. Het ging om de budgetmarkt en daar geloof ik niet in, dus die is ook afgewezen hoe interessant het ook omschreven was. De derde afwijzing was van een grote profielensite. Omdat deze té afhankelijk zijn van investeerders en vaak té fancy zijn met marketingmannetjes, heb ik deze ook afgewezen. Ik denk niet dat dat de omgeving was waar ik me thuis ga voelen en dus goed kan functioneren. Bovendien houd ik toch al niet van enterprises met honderden werknemers.

De zoektocht gaat voorlopig nog even door. Alice, m’n recruitster, heeft voor volgende week een leuke afspraak bij een bedrijf in Amsterdam. Een erg leuke deze keer, dus met veel plezier ga ik een eerste gesprek in om te kijken of het ook echt wat is. Mocht een van mijn lezers toevallig – betaalbare – woonruimte in de regio Amsterdam – Utrecht – Leiden e.o. weten, geef me een gil via het contactformulier.